Isang Paghinto
Kinain ko ang ulan
Na bumuhos sa ilalim ng aking long,
Bumili ako ng prutas sa palengke ng gabi
Ngunit ‘di na nakapigil ang langit,
Tila anino na lamang ang mga taong humagip sa akin,
Pauwi, sa isang bangketa,
napasandal ako sa posteng nagsalba sa akin,
Duon hinintay ko ang pagtila,
Habang tiyak nag-aalala sila sa aking
Di nagdala ng cellphone.
Monday, January 19, 2009
Monday, January 12, 2009
Kamas kamas an daramlagon sakuyang ninamitan
Kamas kamas an daramlagon sakuyang ninamitan
Sa pagtukaw ko sa awot,
Pauli, solamente, hali sa lamay nin barkadang piggadan nin hilang,
Dai maginibo an sakong mga bareng tuhod
kundi an magtukaw, maghigda sa daliwawa sa plaza.
An mga ilaw na plos nagluluwas nin enerhiya
Na magneto sa ngiti nin mga nagraralakaw, nagtarambay,
Naghahalat nin sanribong rason
Kun sain mahahanap an tuninong pagka bangui.
Maugma ako na makahiling ki mga buhay,
Nalilingawon ko an harayong kagadanan,
An sakong naghihibing tulak
Na nagaapod nin salabat,
Dai lamang akong kusog na magduman sa simbahan
Kun sain igwang libreng pampahilam nin siklab.
Harani sa mga burak garo muya ko paagihon an bangui,
Pano kun mapagtripan ako nin adik na kutsilyo,
O mabungag nin mga dagit na kamot,
An mga puso nin nagkakalayong kadlangan?
An bilog na bulan,
Habo kong magin pula.
An simbahan sakong likuran sakong pigmaan,
Dakul an tawo sa kapaskuhan,
Misa de gallo,
sakong hinangos patos nin kurab,
an ribok nin kinaban,
pigluway an makusugong salog sakong daghan,
may kasama ako
silensiyong pigtaram nin nagraning aki
na may maationg palad.
sarong aki an nagrani sako
naghahagad nin tabang
Sa pagtukaw ko sa awot,
Pauli, solamente, hali sa lamay nin barkadang piggadan nin hilang,
Dai maginibo an sakong mga bareng tuhod
kundi an magtukaw, maghigda sa daliwawa sa plaza.
An mga ilaw na plos nagluluwas nin enerhiya
Na magneto sa ngiti nin mga nagraralakaw, nagtarambay,
Naghahalat nin sanribong rason
Kun sain mahahanap an tuninong pagka bangui.
Maugma ako na makahiling ki mga buhay,
Nalilingawon ko an harayong kagadanan,
An sakong naghihibing tulak
Na nagaapod nin salabat,
Dai lamang akong kusog na magduman sa simbahan
Kun sain igwang libreng pampahilam nin siklab.
Harani sa mga burak garo muya ko paagihon an bangui,
Pano kun mapagtripan ako nin adik na kutsilyo,
O mabungag nin mga dagit na kamot,
An mga puso nin nagkakalayong kadlangan?
An bilog na bulan,
Habo kong magin pula.
An simbahan sakong likuran sakong pigmaan,
Dakul an tawo sa kapaskuhan,
Misa de gallo,
sakong hinangos patos nin kurab,
an ribok nin kinaban,
pigluway an makusugong salog sakong daghan,
may kasama ako
silensiyong pigtaram nin nagraning aki
na may maationg palad.
sarong aki an nagrani sako
naghahagad nin tabang
Minatawag nin kagadanan ang bilog na bulan
Minatawag nin kagadanan ang bilog na bulan.
Daramlagon nababatak an sakuyang mga tulang,
Akong tuninong na nakahigda digdi sa awot,
Sa awot na rekwerdos nin sarong pagkamoot,
Pagkamoot na an bulanon pandama mi
Sa malipot na bangui nin maugmahong solamente
Nin duwang nagkasararong kalag.
Ngunyan,
Tabak an paros na minaagi sakong halunan,
An awot piglulugadan an sakong mga bitis,
Pighihiling ko na sana sa harayo
An higdaan na nektar nin maugmahong kahapon.
Panahon, nuarin kaya kita mamimidbidan,
An daramlagon dai ko pa mapandukan,
Dai kaya yaon kamo para kami tukduan…
Mara na an sakong tasa nin kape,
Palsok na an ilaw sa kwarto ni mamay,
Digdi sa harong na dinuduman mi
Na kun sain kami alibangbang sa bangui.
Nadangog ko an mga bayong,
Pigaapod ninda ako na magpahingalo.
Tama na muna an muto-muto taram ko sa sadiri,
Pighiling ko an bilog na bulan,
an pandok pigtatakluban nin mga itom na dampog.
Daramlagon nababatak an sakuyang mga tulang,
Akong tuninong na nakahigda digdi sa awot,
Sa awot na rekwerdos nin sarong pagkamoot,
Pagkamoot na an bulanon pandama mi
Sa malipot na bangui nin maugmahong solamente
Nin duwang nagkasararong kalag.
Ngunyan,
Tabak an paros na minaagi sakong halunan,
An awot piglulugadan an sakong mga bitis,
Pighihiling ko na sana sa harayo
An higdaan na nektar nin maugmahong kahapon.
Panahon, nuarin kaya kita mamimidbidan,
An daramlagon dai ko pa mapandukan,
Dai kaya yaon kamo para kami tukduan…
Mara na an sakong tasa nin kape,
Palsok na an ilaw sa kwarto ni mamay,
Digdi sa harong na dinuduman mi
Na kun sain kami alibangbang sa bangui.
Nadangog ko an mga bayong,
Pigaapod ninda ako na magpahingalo.
Tama na muna an muto-muto taram ko sa sadiri,
Pighiling ko an bilog na bulan,
an pandok pigtatakluban nin mga itom na dampog.
Daing Magpaaram Asul na Langitnon
Bobombahin daa ninda an Albay,
Padagos an pagrorosaryo nin mga gurang sa simbahan,
ngunyan kaiba ninda an mga aki,
nangangadyi na an asul na langitnon dai maghali.
Mapaaram na ba ako sa mga barkada kong bayong
Na nagpaparumdom na an sikreto nin buhay
Magin kontento sa kun anong igwa ako.
Matayo pa ba ako ki harong pag sararo na an kinaban?
An Naga buda Albay magkakasararo
Pagsasaruin ki bomba,
Daing magiginibo an pigaapod ninda na pagkamoot,
Makasupog kun bomba an rason para madangog ta an lambang saro.
Baka dai na nin Pilipinas sa aga
An mga ataman kong ayam
Nagigiulok sinda kaiba nin mga bayong,
matakla an mga dampog sa tigbabayong hapon.
Bobombahin daa ninda an Albay,
Padagos sinda sa pagkawat nin Dota, nin basketball,
Bobombahin daa an Albay,
Kaya pigkarat niya an saiyang ilusyon
Kaya nagkaon siya ki masesebong karne.
Kaya pigbasa niya an paborito niyang rawitdawit sa kubeta.
Asul na langitnon mahali ka kaya?
Muya ko saimo mag-iba.
Padagos an pagrorosaryo nin mga gurang sa simbahan,
ngunyan kaiba ninda an mga aki,
nangangadyi na an asul na langitnon dai maghali.
Mapaaram na ba ako sa mga barkada kong bayong
Na nagpaparumdom na an sikreto nin buhay
Magin kontento sa kun anong igwa ako.
Matayo pa ba ako ki harong pag sararo na an kinaban?
An Naga buda Albay magkakasararo
Pagsasaruin ki bomba,
Daing magiginibo an pigaapod ninda na pagkamoot,
Makasupog kun bomba an rason para madangog ta an lambang saro.
Baka dai na nin Pilipinas sa aga
An mga ataman kong ayam
Nagigiulok sinda kaiba nin mga bayong,
matakla an mga dampog sa tigbabayong hapon.
Bobombahin daa ninda an Albay,
Padagos sinda sa pagkawat nin Dota, nin basketball,
Bobombahin daa an Albay,
Kaya pigkarat niya an saiyang ilusyon
Kaya nagkaon siya ki masesebong karne.
Kaya pigbasa niya an paborito niyang rawitdawit sa kubeta.
Asul na langitnon mahali ka kaya?
Muya ko saimo mag-iba.
Bobombahin daa ninda an Albay,
Bobombahin daa ninda an Albay,
Padagos an saimong pagrorosaryo nin mga gurang sa simbahan,
ngunyan kaiba ninda an mga aki,
nangangadyi na an asul na langitnon dai maghali.
Mapaaram na ba kita sa mga barkada tang bayong
Na nagpaparumdom na an sikreto nin buhay
Magin kontento sa kun anong igwa kita.
Sain ako matayo ki harong pag sararo na an kinaban?
An Naga buda Albay magkakasararo
Pagsasaruin ki bomba,
Daing magiginibo an pigaapod ninda na pagkamoot,
Makasupot kun bomba an rason para madangog ta sa lambang saro.
Baka dai na nin Pilipinas sa aga
An mga ataman kong ayam
Nagigiulok sinda kaiba nin mga bayong,
matakla an mga dampog sa tigbabayong hapon,
Bobombahin daa ninda an Albay,
Padagos sinda sa pagkawat nin dota, nin basketball,
Bobombahin daa an Albay,
Kaya pigkarat niya an saiyang ilusyon
Kaya nagkaon siya ki masesebong karne.
Kaya binasa niya an paborito niya na rawitdawit.
Padagos an saimong pagrorosaryo nin mga gurang sa simbahan,
ngunyan kaiba ninda an mga aki,
nangangadyi na an asul na langitnon dai maghali.
Mapaaram na ba kita sa mga barkada tang bayong
Na nagpaparumdom na an sikreto nin buhay
Magin kontento sa kun anong igwa kita.
Sain ako matayo ki harong pag sararo na an kinaban?
An Naga buda Albay magkakasararo
Pagsasaruin ki bomba,
Daing magiginibo an pigaapod ninda na pagkamoot,
Makasupot kun bomba an rason para madangog ta sa lambang saro.
Baka dai na nin Pilipinas sa aga
An mga ataman kong ayam
Nagigiulok sinda kaiba nin mga bayong,
matakla an mga dampog sa tigbabayong hapon,
Bobombahin daa ninda an Albay,
Padagos sinda sa pagkawat nin dota, nin basketball,
Bobombahin daa an Albay,
Kaya pigkarat niya an saiyang ilusyon
Kaya nagkaon siya ki masesebong karne.
Kaya binasa niya an paborito niya na rawitdawit.
Tuesday, December 16, 2008
pagkawat sa paros
Pigpalayog ko an sakong hadok sa paros,
Baka lamang saimong bintana magkatok
Mantang ika nagkakaturog,
baka lamang magngirit ka
na nagpapababa nin dampog.
Ika an sakong doktor
sa arog kaining mga banggi
na maulan, malipot,
pighihilang ako.
ika nasa bakasyon,
ako solo solo ako digdi,
pigdadangog an paros
baka bitbit an saimo mang hadok
paglaog sakuyang pinto.
Baka lamang saimong bintana magkatok
Mantang ika nagkakaturog,
baka lamang magngirit ka
na nagpapababa nin dampog.
Ika an sakong doktor
sa arog kaining mga banggi
na maulan, malipot,
pighihilang ako.
ika nasa bakasyon,
ako solo solo ako digdi,
pigdadangog an paros
baka bitbit an saimo mang hadok
paglaog sakuyang pinto.
Pasko Pasko, pasko na namang muli (Nasaan ako?)
Nilakad ko ang kahabaan ng pagbabalik tanaw,
Pagkabalikwas sa alimpungat isang madaling araw,
Dinala ako nito sa isang pasko
Malayong panahon na ang nagdaan
At binuksan ko ang balot sa pinakahuling kahon sa ilalim ng puno ng may mga artipisyal na bituin, makaraan ang ilang linggo atang pananabik.
Sa pagpasok ng Disyembre, tuwing bababa ako ng hagdan kung saan nakatayo ang aming dalawang dekada na ata at may kataasang Christmas tree, namamangha ako sa mga ilaw, lagi. At bababa ang aking mga mata mula sa dambuhalang bituin sa tuktok patungo sa mga regalo sa paanan ng artipisyal na puno na nakabalot sa mga makikinang na papel.
Oktubre pa lang, inuungutan ko na ang aking inay na bilhan ako ng laruang robot, nais ko sana’y si Voltez V. Hindi ko alintanan ang presyo, ang pagkunot noo ni inay na ikinubli ng mapagparaya niyang ngiti. Malapit na raw ang pasko, lahat ng bagay kailangan ng paghihintay.
Kaya’t sa kada tuwina lalo na pag bagong gising at bago matulog, uupo ako sa may hagdan at uubusin ang mga sandali na walang katapusan, makikipagtitigan sa mga liwanag ng puno at pagmamasdan ang mga regalo ni inay sa paanan nito na isang hapon pagkauwi galing sa paglalaro, napansin ko na lang na nakatingin sa akin ang mga kahon na nakabalot sa makintab na papel, inaakit akong nahahalina. Mahina ako mula sapul sa mga ganitong bagay, pinanganak ata akong maikli ang pisi, ngunit nagtiis ang aking dibdib at ang aking mga maliliit na palad na hintayin ang hiyas ng bisperas.
Kung ako’y naglalaro sa labas, kung ako’y kumakain lalo na’t pag nanunuod ng cartoons at nananalo ang mga Armstrong brothers laban sa mga Bozanians, lumalapot ang aking bibig at may panginginig ang aking labi na iisa lang ang kahulugan.
Aanihin ang prutas anumang mangyari, ‘di mapipigilan ang pagpasok ng Pasko, ang pangarap makakamit, makakamit.
Bisperas – pagkatapos kumain ng hamon at keso na pinalaman sa tinapay. Busog akong umupo sa tabi ng dambuhalang punong maningning pero gutom ako, gutom sa pagnanasang makita, mahawakan at buuin ang aking robot, ang aking tagasalba.
Pwede mo nang buksan, sambit ni inay sa wakas, at mabilis ang aking mga munting mga daliri sa pagpunit ng makikinang na mga balot sa isang kaalamang mas makinang pa ang nasa loob.
Nakita ko na rin si Voltez V, at napagtanto kong may iba pa akong regalo galing sa aking mga tita at ninang na nasa malayo. Konting paghinga lang ang pagitan at muli na naman akong lumusong sa kaligayahan sa antisipasyon ng surpresang naghihintay sa iba pang mga kahon.
Mga matchbox at iba pang laruang kotse at may mga imported na tsokolate pa pala na nasa ref ang naghihintay sa aking mga pandama, naramdaman ko ang tuwa.
Lagpas alas dose – nakaupo ako sa tabi ng puno, pinagbabangga ko ang aking mga matchbox, panalo ang nananatiling nakatayo. Medyo busog pa ako. Maliwanag ang Christmas tree pero ‘di ako makatulog, hinahanap ko si mama (na nakikipagusap sa aking tita sa labas ng bahay), mayruon akong nais itanong, mayruon akong ‘di maintindihan.
Pagkabalikwas sa alimpungat isang madaling araw,
Dinala ako nito sa isang pasko
Malayong panahon na ang nagdaan
At binuksan ko ang balot sa pinakahuling kahon sa ilalim ng puno ng may mga artipisyal na bituin, makaraan ang ilang linggo atang pananabik.
Sa pagpasok ng Disyembre, tuwing bababa ako ng hagdan kung saan nakatayo ang aming dalawang dekada na ata at may kataasang Christmas tree, namamangha ako sa mga ilaw, lagi. At bababa ang aking mga mata mula sa dambuhalang bituin sa tuktok patungo sa mga regalo sa paanan ng artipisyal na puno na nakabalot sa mga makikinang na papel.
Oktubre pa lang, inuungutan ko na ang aking inay na bilhan ako ng laruang robot, nais ko sana’y si Voltez V. Hindi ko alintanan ang presyo, ang pagkunot noo ni inay na ikinubli ng mapagparaya niyang ngiti. Malapit na raw ang pasko, lahat ng bagay kailangan ng paghihintay.
Kaya’t sa kada tuwina lalo na pag bagong gising at bago matulog, uupo ako sa may hagdan at uubusin ang mga sandali na walang katapusan, makikipagtitigan sa mga liwanag ng puno at pagmamasdan ang mga regalo ni inay sa paanan nito na isang hapon pagkauwi galing sa paglalaro, napansin ko na lang na nakatingin sa akin ang mga kahon na nakabalot sa makintab na papel, inaakit akong nahahalina. Mahina ako mula sapul sa mga ganitong bagay, pinanganak ata akong maikli ang pisi, ngunit nagtiis ang aking dibdib at ang aking mga maliliit na palad na hintayin ang hiyas ng bisperas.
Kung ako’y naglalaro sa labas, kung ako’y kumakain lalo na’t pag nanunuod ng cartoons at nananalo ang mga Armstrong brothers laban sa mga Bozanians, lumalapot ang aking bibig at may panginginig ang aking labi na iisa lang ang kahulugan.
Aanihin ang prutas anumang mangyari, ‘di mapipigilan ang pagpasok ng Pasko, ang pangarap makakamit, makakamit.
Bisperas – pagkatapos kumain ng hamon at keso na pinalaman sa tinapay. Busog akong umupo sa tabi ng dambuhalang punong maningning pero gutom ako, gutom sa pagnanasang makita, mahawakan at buuin ang aking robot, ang aking tagasalba.
Pwede mo nang buksan, sambit ni inay sa wakas, at mabilis ang aking mga munting mga daliri sa pagpunit ng makikinang na mga balot sa isang kaalamang mas makinang pa ang nasa loob.
Nakita ko na rin si Voltez V, at napagtanto kong may iba pa akong regalo galing sa aking mga tita at ninang na nasa malayo. Konting paghinga lang ang pagitan at muli na naman akong lumusong sa kaligayahan sa antisipasyon ng surpresang naghihintay sa iba pang mga kahon.
Mga matchbox at iba pang laruang kotse at may mga imported na tsokolate pa pala na nasa ref ang naghihintay sa aking mga pandama, naramdaman ko ang tuwa.
Lagpas alas dose – nakaupo ako sa tabi ng puno, pinagbabangga ko ang aking mga matchbox, panalo ang nananatiling nakatayo. Medyo busog pa ako. Maliwanag ang Christmas tree pero ‘di ako makatulog, hinahanap ko si mama (na nakikipagusap sa aking tita sa labas ng bahay), mayruon akong nais itanong, mayruon akong ‘di maintindihan.
Subscribe to:
Posts (Atom)
